When-people-ask-who-I-think-I-am

Post anaal depressief

Iemand zei: “Dit is Annabel. Ze moet nog naar het station. Jij hebt een auto, dan kun je haar toch wel even brengen?”

Ik heb inderdaad een auto en niet heel veel te doen, dus dat kan best

Laten we eerst mijn cartooneske bestaan tot het moment dat iemand Annabel aanwees even pornofraseren. Pornofraseren is de beste manier om mijn liefdeloze leven als pornoacteur samen te vatten.

Ik heb geneukt op alle mogelijke manieren die met liefde niks te maken hebben. Het was vies. Het was onverschillig. Het was soms in groepsverband. Ik ben gepijpt door iedere leeftijdscategorie die nog enigszins warm was. Ik heb seks gehad met lilliputters in alle kleuren van de regenboog, en een eindeloze rij van dikke, kansloze blondines in de kont geneukt. Duitse blondines, Franse blondines, Tsjechische blondines, Britse blondines, Zweedse blondines, Vlaamse blondines en natuurlijk Hollandse blondines. Ze schreeuwen allemaal op dezelfde manier als je de artiesteningang forceert. En ik hou niet eens van anale seks. Ik ben wel fan van meisjes die soms de achterdeur open zetten, maar ben zelf absoluut geen fanatieke bipsridder.

Ik verhuisde naar California want dat zou het beloofde land zijn, het Israël van de pornoindustrie. En toegegeven, het was daar eventjes leuk, eventjes spannend, eventjes geil, maar na een poosje denk je, als je gepijpt wordt door drie wijven, die alle drie Holli –met een i heten,- aan je favoriete snackbarsnacks, en maak je in je hoofd een top drie. Ik miste de Frikandel Speciaal, de Bitterbal, en de Kapsalon, hoewel dat niet echt een snackbarsnack is, en keerde terug naar Nederland waar de producties nog ongeïnspireerder en groezeliger waren geworden in mijn absentie. Kijk maar eens een stukje polderporno met Kim Holland en je snapt wat ik bedoel. Die heeft geen ziel. Dat kan niet.

Vorige week moest ik, in een clownskostuum, zonder reiskosten, naar fucking Kerkrade om daar, met zeven andere mannen, een net achttien jarig meisje aan het huilen te maken, vast te binden, en gezellig in haar gezicht te ejaculeren. Voor dat Limburgs grietje was dit schijnbaar een fantasie. Voor mij, ik was clown nummer drie, was het een moment om iedere beslissing die ik ooit heb genomen in twijfel te trekken.

Ik word er kotsmisselijk van. Het zou een tijdelijke job zijn. Ik zou het een jaartje doen. Misschien twee of drie, daarna zou ik promoveren naar een soap of sitcom, maar nu is het ruim vijftien jaar later, weet iedereen dat ik echt niet kan acteren, en zijn de vieze wijven niet meer te tellen.

De walging voor mijn liefdeloze malaise, probeer ik in mijn vrije tijd te verjagen met Blauwe Chimay, heel veel wiet, South Park, Forza Motorsport op de X-Box, en retroporno uit de jaren zeventig en tachtig. Daar masturbeer ik op en dat noem ik trainen. Niet dat ik geil op tennissokken en snorren en rughaar, of op enorme bossen schaamhaar waar een vrouw achter zou moeten liggen, maar omdat ik weet dat het AIDS-virus die hele generatie acteurs en actrices lachend heeft uitgemoord.

Tot zover de pornofrasering.
Iemand stelt Annabel aan me voor.

Ze herkent me maar kan me niet direct plaatsen.
Dat zie ik aan de lege, schaapachtige blik als ze eventjes te lang mijn hand vasthoudt. Het gebeurt vaker als ik mijn broek aan heb.
“Mag ik ook zo’n flesje bier voor ik naar het station ga?” Ze wijst naar de Blauwe Chimay en gaat zitten.
“Dat is trappist,” mompel ik.
“Mag ik ook zo’n flesje trappist voor ik naar het station ga dan.”
Ik zucht en en sta op.
In de rommelige keuken open ik een nieuw flesje en spoel een glas af. Ze volgt iedere beweging met haar ogen. Ik voel het.
“Heb ik je ooit op televisie gezien?,” vraagt ze als ik weer ga zitten.
“Dat kan.”
“Heb je in een reclame gespeeld of zoiets?”
“Ja… Of zoiets.” Ik steek nog een keer mijn jointje aan.
“Je hebt zo’n bekend gezicht,” zegt ze en probeert al wuivend de rook te verjagen.

Het is raar om te zeggen dat ik een bekend gezicht heb want want in het merendeel van mijn films komt mijn bakkes niet in beeld. Het gaat niet om mijn hoofd. Ik ben slechts een hulpmiddel om de vieze pornopopjes op hun mooist te tonen. Niemand kent mij echt. Niemand weet welke kleur mijn ogen zijn. Niemand weet dat ik de lekkerste eiersalade ter wereld maak. Niemand weet dat ik het liever koud heb dan warm. Niemand weet dat ik vroeger eigenlijk bobsleepiloot of boswachter wilde worden.

“Je hebt echt bizar lange wimpers. Weet je dat?”

Ik kijk naar Annabel. Het is een mooi meisje met blond haar. Het type tennisles en stijldansen. Niemand heeft ooit gezegd dat ik bizar lange wimpers heb. Zeker niet zo’n meisje waar nog glans op zit. Die nog klasse heeft. Annabel faket haar orgasmes niet. Dat weet ik zeker. Vooruit, ze faket haar orgasmes niet zo luidruchtig en theatraal. Annabel is niet pornomooi maar meer bibliotheekmooi.

Het is een meisje met een HAVO-diploma dat in haar vrije tijd een klarinet of een dwarsfluit vingert. Geen meisje om in haar mond te spugen. Ik heb dat niet, die HAVO-glans. Niet dat ik de sluitpost der menselijke intelligentie ben, maar zelfs in een pornofilm ben ik geen geloofwaardige bolleboos.

Ik wil haar een compliment wil maken over haar prachtige bruine ogen maar ze trekt een beetje een vies gezicht. Ze ziet het.
“Jij bent Big Willy, The Fucking Dutchman,”stamelt ze.
Ik knik. Shit. Ik ben ontmaskerd.

Nu gaat Annabel vragen of ze mijn piemel mag zien. Dat gaat altijd zo. Dat hoort bij mijn vak schijnbaar. Ik word niet op feestjes uitgenodigd omdat ik zo’n gezellige vent ben, maar omdat ik na een paar borrels mijn lul op de pooltafel leg als dat gevraagd wordt. Ze kijken naar mijn kruis alsof het gemaakt is van Nutella. Als meisjes mij bellen om te zeggen dat ze in een bubbelbad zitten, willen ze niet praten over Zaratoestra, maar willen ze de inhoud van mijn broek bestuderen. Ik ben een leuke avond die je niet mee naar huis neemt om voor te stellen aan papa en mama.

Ik ben een pik op pootjes. Wat ik denk, wat ik voel en wie ik ben is niet belangrijk. Niemand koopt met mij een gezinswagen. Ik heb wel een paar keer in een gezinswagen gezeten maar toen speelde ik een vader die de babysitter naar huis moest brengen en betrapt werd door de moeder van de babysitter… Jullie weten wel hoe dit pornosprookje verder gaat. Ik wil dat niet meer. Ik wil niet meer neuken.

“Mijn bier is op. Breng je me even naar het station?”

Ze neemt nog een slok en kijkt me aan. Hoe meer ze drinken, hoe moeilijker het is om mijn broekje aan te houden en ik wil mijn broekje aan houden. Ik moet mijn broekje aan houden. De tijd dat ik mijn broekje uit trek voordat ik over mijn voorliefde voor Franse existentialisten toelicht, moet echt voorbij zijn.

In de auto draait Annabel het raampje open om te ontsnappen aan de indringende wietlucht. Het is best een mooi meisje en het is best een mooie dag maar toch zou ik liever in bed liggen nu. Alleen.
“Waar ga je naartoe?” vraag ik.
“Parijs,” antwoordt Annabel.
“Leuk.”

Er valt een stilte. Het is de ongemakkelijke variant. Het gesprek slaat dood als een glas bier waar een pinda in valt. Ik wil met haar mee. Niet dat ik haar overdreven leuk vind, of per se naar Parijs wil, maar ik wil gewoon weg. Ik doe nooit wat ik zelf wil. Ik zit iedere dag in de sportschool terwijl ik liever een boek zou lezen. Het hoeft dan niet eens een goed boek te zijn. Het mag ook best iets van Dan Brown of Stephen King of John Grisham zijn maar zelfs Harry Potter  is me vijftig tinten niet gegund.

Annabel stapt uit en bedankt me voor de rit naar het station. Ik krijg drie zoenen op mijn wangen. Ze zegt dat ze het leuk vond om me te ontmoeten maar vraagt me niet mee naar Parijs. Natuurlijk niet. Ik kijk haar na. Ze zal nooit van me houden. Dat soort meisjes gaan nooit van mij houden.

Shit zeg. Ik moet echt een andere hobby zoeken. Eentje waarbij ik mijn kleren aan mag houden. Volgende maand word ik 36 en dan is het legaal om meisjes te neuken die half zo oud zijn. Dan ben ik echt een oude viezerik.

Eerst gaat overmorgen mijn miserabele carriere gewoon verder. Dan moet ik een habijt aan en staat er een Aziatische tweeling uit Luik op het menu. Met een paar andere kerels. Ik ga echt eens vragen of zij wel reiskosten krijgen.

Annabel zwaait niet eens.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *