Monthly Archives: August 2014

Geen tijd voor komkommers deze zomer

Vlak voordat ik naar Frankrijk vertrok om vanaf een rots naar de Middellandse zee te staren, haalden Oekraïense rebellen een toestel vol Nederlanders uit de lucht. Dat ging per ongeluk maar dat maakt het niet minder vervelend. Wij gaven allemaal Poetin de schuld terwijl deze toch echt niet zelf geschoten had. Boze politici opperden dat we militairen naar het rampgebied zouden moeten sturen. Dat is een bespottelijk idee  mensen gezien de gevoelige verhoudingen tussen Rusland en het westen de laatste tijd. Als Nederland troepen naar het oosten van de Oekraïne zou sturen, zouden we direct in een derde wereldoorlog verzeild raken en volgens mij zit niemand daar op te wachten.

In de nasleep was er een heldenrol voor de Nederlandse minister van Buitenlandse zaken en vonden wij elkaar in een diep en oprecht collectief gevoel van rouw. Iedereen was slachtoffer en iedereen ging de straat op om het verdriet een gezicht te geven. Ik begreep dat er dagenlang beelden op televisie waren van rouwauto’s die van Eindhoven naar Hilversum reden met applaudisserende en huilende mensen langs de kant van de weg. Ik vind dat walgelijke emotieporno. Collectief rouwen is een carnavaleske schertsvertoning en jaagt ons naar een gedeeld gevoel van droefenis terwijl er gelukkig meer mensen in Nederland wonen die geen slachtoffers waren van deze gruwelijke ramp of zelfs niemand kende die daar uit de lucht werd geschoten.

Het spook dat saamhorigheid heet waarde even door onze hypocriete polders. We waren allemaal nationalistisch en boos op de Russische president maar beseften ons niet dat nationalisme een infantiele ziekte is want om het ‘wij’ gevoel te versterken, is er een ‘zij’ nodig. Daarom zouden we alleen in een sportstadion ons nationalisme moeten laten spreken.  Gelukkig liep het allemaal met een sisser af, gingen er geen soldaten naar de grens met Rusland en is er hier in West-Europa nog steeds vrede.

Wij kennen inmiddels al drie generaties vrede maar in de bezette gebieden is er al even lang oorlog. Israel eigent zich steeds meer land toe onder het motto ‘wij mogen onszelf verdedigen’ en de Palestijnen moeten machteloos toekijken hoe hun vrouwen en kinderen worden gebombardeerd. Ze worden dan wel per brief gewaarschuwd zodat ze kunnen vluchten maar als je met 1,3 miljoen mensen woont op een stuk grond dat grofweg twee keer zo groot is als het eiland Texel, heb je weinig veilige plekken om naartoe te vluchten. De zuidgrens van Gaza wordt bewaakt door het Egyptische leger en de kust wordt verdedigd door de Israëlische marine die zonder pardon schiet op alles wat er beweegt op het strand. De Palestijnen zitten als ratten in de val en het westen mag Israel niet op de vingers tikken want zij hebben al zoveel geleden tijdens de Holocaust.

Dan is er nog ISIS die in mijn vakantie omgedoopt werd tot IS. De bedoeling is om in Syrië en Irak een kalifaat op te richten waar de Sharia gaat gelden en de manier waarop de strijders dit doel willen bereiken is nu niet bepaald democratisch. Vrouwen worden verkracht en vermoord en eigenlijk wordt iedereen die anders denkt een kopje kleiner gemaakt.

Nee, het ging niet over wolven of poema’s op de Veluwe deze zomer. De ellende nam in 2014 een keer geen zomervakantie. Ik wel en ik ben blij dat ik weer terug ben.

 komkommertijd