Monthly Archives: January 2014

Serene absurditeit

Sereen is haar omhelzing.
Haar liefde is onbereikbaar, niet te grijpen en bevroren.
Dat maakt het oprechte verlangen absurd en grotesk.
En toch…
De droom vervaagt wel maar verdwijnt niet.

Literaire vleeskeuring

Plaatsvervangende schaamte maakte zich van me meester toen ik op een warme avond in januari veertien schrijvers door een brandende hoepel van opperspreekstalmeester Mathijs van Nieuwkerk zag springen. Kluun en Giph werden gedegradeerd tot aapjes die in malle pakjes en dansend ter vermaak van het volk op kwamen draven. De stotterende Worthy en de gladgeschoren Akyol waren als getrainde beertjes jonglerend met kegels op een eenwieler.

Plaatsvervangende schaamte en gelijktijdig het besef dat je daar moet zijn om je boeken te verkopen. Televisie is de baas geworden en schrijvers, of auteurs, zijn ondergeschikt. Anno 2014 moet je te ‘vermarkten’ zijn en daar dient de schrijver minstens net zo lang over na te denken als over het schrijven van een boek.

Een walgelijke schertsvertoning zo’n literaire vleeskeuring maar ik kon het ietwat perverse verlangen om daar ook dertig seconden te krijgen en te praten over mijn boek niet onderdrukken. We zijn tenslotte allemaal hoeren. We doen allemaal een kunstje en willen allemaal gewoon gelezen worden.

Tijdens het item dacht ik onwillekeurig terug aan Willem Frederik Hermans. Hoe deze grootmeester overkwam uit Parijs om te praten tegen een jonge Adriaan van Dis. Retorisch vroeg Van Dis of Hermans wist dat hij uitgenodigd was voor een vraaggesprek waarop Hermans antwoordde dat het geen vraaggesprek was maar een vertelgesprek van zijn kant.

Hoe vrolijk ik ook werd van de zweetplekken onder de oksels van Van Dis, de keerzijde van de medaille maakte me droevig. Zeg zoiets tegen Mathijs van Nieuwkerk en je mag nooit meer bij DWDD komen waardoor je vervolgens geen enkel boek meer verkoopt.

HermansVanDis

Ode aan de Maan

Minzaam lachend hoog aan de hemel.
Mijn trouwe vriend die ook mijn lief bezoekt,
ver bij mij vandaan.
In haar ziel is waar ik sluimer,
ontheven van de vluchtigheid der dromen,
zal zij mij wakend niet vergeten.
Ik verzoek je oh Máni, laat je niet verjagen.
Laat mij niet nog niet alleen in de duisternis.

1388534862190

Verlangen tussen dag en nacht

Ik schrik wakker en ze is er weer. Een inmiddels bekend ritueel volgt. Zonder licht te maken of te kijken hoe laat het is, klim ik uit bed en loop slaapdronken naar de leren bank waar ik neerplof.
Gedachteloos, maar opgejaagd door complexe emoties, steek ik in het donker twee sigaretten aan met mijn zippo. Ik kijk eventjes naar het vlammetje dat dansend mijn gemoed verlicht. Ik leg haar Lucky Strike in de asbak en neem een lange trek van de mijne.
Dan het besef.
Ze is er niet.
Kut.
Het was allemaal maar een droom.

PsychedelicSmoke